Jorge Rafael Videla | |
---|---|
42. Arjantin Devlet Başkanı fiilen | |
Görev süresi 29 Mart 1976 - 29 Mart 1981 | |
Yerine geldiği | Isabel Martínez de Perón |
Yerine gelen | Roberto Eduardo Viola |
124. Tucumán Valisi fiilen | |
Görev süresi 4 Ağustos 1970 - 10 Aralık 1970 | |
Yerine geldiği | Jorge Daniel Nanclares |
Yerine gelen | Carlos Alfredo Imbaud |
Kişisel bilgiler | |
Doğum | Jorge Rafael Videla 2 Ağustos 1925 Mercedes, Buenos Aires, Arjantin |
Ölüm | 17 Mayıs 2013 (87 yaşında) Marcos Paz, Buenos Aires, Arjantin |
Evlilik(ler) | Alicia Raquel Hartridge |
Çocuk(lar) | Maria Cristina Jorge Horacio Alejandro Eugenio María Isabel Pedro Ignacio Fernando Gabriel Rafael Patricio |
Bitirdiği okul | Colegio Militar de la Nación |
Mesleği | Asker |
Dini | Roma Katoliği |
İmzası | ![]() |
Askerî hizmeti | |
Bağlılığı | ![]() |
Branşı | ![]() |
Hizmet yılları | 1944-1981 |
Rütbesi | ![]() |
Jorge Rafael Videla Redondo (21 Ağustos 1925, Buenos Aires eyaleti - 17 Mayıs 2013; Marcos Paz, Buenos Aires), Arjantinli asker ve siyasetçi. 1976-1981 yılları arasında fiilen olarak Arjantin Devlet Başkanı olarak görev yaptı.[1]
1973 yılında genelkurmay başkanı oldu. 1975'te ordunun baskısıyla Isabel Perón tarafından başkomutanlığa atandı.[2] Bu göreve başlar başlamaz ordu üst kademelerinde değişikliğe giderek Peronizm'e yakınlık duyan komutanları görevden aldı.[3] Aynı yıl Tucuman eyaletinde Marksist eylemcilere karşı başlattığı askerî harekât sırasında yüzlerce gerilla öldürüldü.[4]
24 Mart 1976'da ordunun yönetime el koymasıyla Isabel Peron cumhurbaşkanlığından uzaklaştırıldı.[1] General Orlando Ramon Agosti ve Amiral Emilio Massera'yla birlikte oluşturduğu üç kişilik bir askerî cuntanın başı olarak devlet başkanlığını üstlendi.[1] Ülkede düzen yeniden kurulduktan sonra sivil yönetime geçileceğini açıkladı, Ulusal Kongre'nin çalışmalarını durdurdu ve yasama yetkilerini dokuz kişiden oluşan bir askeri komisyona devretti.[1] Mahkemelerin, siyasi partilerin ve sendikaların çalışmaları durduruldu; bütün önemli görevlere subaylar atandı.[1] Yalnızca Mart ayının son haftasında yolsuzluk suçlamasıyla 4 bin kişi tutuklandı.[1] Bundan sonra ekonominin canlanması amacıyla Peronizm'in düzenlemelerine son vererek serbest pazar ekonomisini güçlendiren önlemler aldı. Bu önlemlerin bir ölçüde başarılı olmasına karşın emekçilerin hoşnutsuzluğu sürdü.[1]
Marksist harekete uyguladığı baskılar, bütün dünyada ağır eleştirilerle karşılandı.[1] Aynı zamanda ordunun aşırı sağcı kanadının tehditleriyle de karşı karşıyaydı.[1] Aşırı sağın sınırsız otoriterliğini benimsememekle birlikte, gazeteci ve öğretim görevlisi gibi aydınlara yönelik tutuklamaları sürdürdü.[1] 1981'de görevden çekilerek yerini General Roberto Eduardo Viola'ya bıraktı.[1]
Aralık 1983'te sivil yönetime geçilmesinin ardından Videla ve Massera cinayet suçundan yargılanarak 1985'te ömür boyu hapis cezasına mahkûm edildilerse de 1990'da Carlos Menem tarafından çıkarılan afla serbest bırakıldılar.[1] 1998'de, iktidarı sırasında gözaltında kaybolanlar nedeniyle suçlu bulundu ve 28 gün hapiste kaldıktan sonra sağlık gerekçeleriyle cezası ev hapsine çevrildi.[1]
Askerî görevi | ||
---|---|---|
Önce gelen Ernesto Della Croce |
Arjantin Silahlı Kuvvetleri Ortak Kurmay Başkanı 1975 |
Sonra gelen Eduardo Betti |
Önce gelen Arturo Numa Laplane |
Arjantin Ordusu Genel Komutanı 1975–1977 |
Sonra gelen Roberto Eduardo Viola Ordu Başkomutanı olarak |
Siyasi görevi | ||
Önce gelen Jorge Daniel Nanclares |
Tucumán Valisi 1970 |
Sonra gelen Carlos Alfredo Imbaud |
Önce gelen Isabel Martínez de Perón |
Arjantin Devlet Başkanı 1976–1981 |
Sonra gelen Roberto Eduardo Viola |